Ellerinde kağıtlarla, zarflarla, dekontlarla dolaşan hatta koşturan insanlar görüyorum. Akşamları eşlerine sarıldıklarını, çocuklarıyla oynadıklarını hayal etmeye çalışıyorum. Olmuyor. Tezahürlerim kabız, cümlelerim protez oluyor. Bakıyorum öylece. kayıtsız duruyorum. Dünyanın acil çıkış kapısana koşarlarken ellerindeki vezne alındılarıyla, imza sirkülerleriyle koştuklarını ve ilk olarak dosyalarını kurtardıklarını hayal etmeye çalışıyorum. Bu sefer oluyor. Tezahürlerim ishale cümlelerim gerçeğe dönüşüyor. Ve ben her şeye rağmen yaşamaya devam ediyorum.


Hiç yorum yok:
Yorum Gönder